vijfde en laatste hoofdstuk:
“waar zou hij toch zijn?” vroeg Harolds moeder zich af. “hij is vast weer de tijd vergeten in de bieb” probeerde Harolds vader haar gerust te stellen. School had gebeld. Harold was niet op komen dagen. Ook was hij niet thuis. Ze waren net terug uit parijs. Ze probeerde zijn mobiele telefoon, maar die stond uit. “misschien moeten we de politie bellen?” vroeg ze af. Voordat hij kon antwoordde ging de deurbel. Harolds vader deed open. Een politie agent stond in de deuropening. “mag ik alstublieft binnen komen?” vroeg hij. Harolds vader deed de deur verder open en de agent kwam binnen. Hij stelde zich voor. “jack Flohr” hij ging zitten op de bank. “misschien kunt u beter even gaan zitten.” Zei hij rustig. “ik heb slecht nieuws.” Verbaasd en bang gingen ze allebei zitten. “uw zoon is omgekomen.” Zij begon te huilen. Hij kon alleen maar vooruit kijken. “hoe?” huilde ze. “uw zoon is neergeschoten door een sluipschutter.” Zij begon nog harder te huilen. “we gaan er alles aan doen om de gene die dit heeft gedaan te pakken.”
Hoi Astrid,
BeantwoordenVerwijderenDat einde komt wel rauw op m'n dak vallen. Ik begon net een beetje aan Harold gewend te raken.
Een technische opmerking is, dat als je het geluid van het schot hoort, dan ben je niet geraakt, want de kogel gaat sneller dan het geluid.
Eigenlijk vind ik het jammer, dat het hier al op houdt. Het is best een bruikbaar begin van een spannend boek. Harold is ook veel te slim om zich zomaar te laten neerschieten.
groeten,
Hans Peter