Beste Jim, (hoofdstuk 4)

hoofdstuk 4: 

‘Ding dong’ De bel ging. Harold liep naar de deur en deed die open. Een bezorger stond voor hem. “pakketje voor Harold willemse.” Zei hij. Harold nam het pakketje aan en zette zijn handtekening. Hij deed de deur dicht en ging aan tafel zitten. Hij was verrast. Hij had niks besteld. Harold opende het pakketje. Er zat een blackberry in en een briefje. Hij las het briefje.

Harold,

Je moet voor ons wat ophalen vanmiddag. De coördinaten sturen we naar deze telefoon. Als je het hebt opgehaald krijg je andere coördinaten en daar moet je het afleveren.

Jim

Het was al middag. Hij vroeg zich af wanneer hij het moest doen. Nog geen tien minuten later klonk de stem van Stephen Fry door de kamer. “Space, says the introduction to the guide, is big. Really big. You just won't believe how vastly, hugely, mind bogglingly big it is. And so on.” Harold was geschokt. Hij herkende de quote van de film van de hitchhikers guide to the galaxy. Dit betekende dat ze hem in de gaten hielden. Hij had gelijk gehad. Hij vond wel dat ze humor hadden. Dat moest hij wel toegeven. Hij keek op de telefoon. Hij had (1) smsje.

De coördinaten staan nu in je telefoon. Open de kaart en je word er naar toe gestuurd.

Hij opende de map en hij kreeg aanwijzingen hoe hij naar de locatie kon komen. Hij pakte zijn fiets en racete naar de locatie. Tien minuten later kwam hij aan. Hij zette zijn fiets weg en keek rond.

“blijf waar je bent!” riep iemand. “draai je niet om!” Harold bleef staan. Een man kwam voor hem staan. Hij had een handwapen in zijn hand. “leg je handen op je hoofd en blijf staan.” Een andere man fouilleerde hem. Hij knikte kort. “right.” Zei de eerste man. Voordat hij verder kon gaan ging Harolds mobiel weer af. “mag ik?” vroeg hij. De man knikte kort en Harold pakte de blackberry.

Het antwoord is “I am afraid he’s lost his way.”

Hij stopte zijn mobiel weer terug in zijn zak en keek de man aan. “I hear there is a hunter in the woods” zei de man. Harold begreep het smsje nu. “I am afraid he’s lost his way.” Antwoordde hij zonder aarzelen. De man glimlachte. Het was een enge lach. Harold zocht in zijn hoofd voor het goede woord om het te omschrijven. Boosaardig kwam in de buurt. De man gaf Harold het pakket en samen met de andere man was hij meteen veer verdwenen. Hij vroeg zich af wat er in het pakket zat. “Space, says the introduction to the guide, is big. Really big. You just won't believe how vastly, hugely, mind bogglingly big it is. And so on.” Klonk Stephen Fry weer. Harold pakte het mobieltje en keek wat er nu weer was.

Hierbij de coördinaten.

Hij keek in de map en zag dat er weer een route beschrijving was. Hij pakte zijn fiets en fietste erheen. Het was een verlaten magazijn. Hij ging naar binnen. Er lag een briefje op de tafel.

Harold,

Laat het pakketje hier achter.

Jim

Harold liet het pakketje achter en fietste regelrecht naar de bieb. Hij stuurde een mailtje naar de politie en ging naar huis.

“gisteravond is er een inval geweest in een magazijn in Eindhoven. De politie trof er illegale drugs en wapens aan. De politie zegt de informatie van een anonieme tipgever te hebben gekregen.”

Harold liet bijna zijn kop thee vallen. Het was de volgende morgen en hij was net aan het ontbijten toen hij de radio had aangezet.

“Harold! We gaan!” riep zijn vader. Zijn ouders zouden het weekend naar parijs gaan. Hij liep naar zijn ouders en zwaaide hen uit. Hij was ongerust. Zouden ze erachter komen? De zaterdag en zondag las hij veel en keek hij tv. Hij was blij dat hij alleen thuis was maar zijn zorgen bleven aan hem knagen.

Zondag avond laat besloot hij een wandeling te maken.

Hij had bijna een uur gelopen. Sommige straten had hij wel vier keer gehad. Het kon hem niks schelen. De politie zou zeker zijn vingerafdrukken vinden in het magazijn. Belangrijker. Jim zou erachter komen dat hij het had gelekt. Hij maakte zich zorgen.

“So long, and thanks for all the fish / So sad that it should come to this / We tried to warn you all, but, oh, dear / You may not share out intellect / Which might explain your disrespect / For all the natural wonders that grow around you / So long, so long, and thanks for all the fish! The world's about to be destroyed”

Het duurde even voordat hij doorhad dat het de blackberry was die afging. Hij nam op.

“hallo?”

“zie je de man aan het eind van de straat? Met de zwarte trui?”

“wie is dit?” vroeg Harold.

“zie je hem?” zei de mysterieuze stem aan de andere kant van de lijn.

“ik zie hem”

“en zie je de man met het blauwe T-shirt aan de andere kant? Ze zijn mijn mannen.”

Er stopte een auto

“stap in de auto, Harold.” Zei de stem. Het klonk dreigend.

Harold stapte in. De ramen waren geblindeerd dus kon hij niks zien. Zodra hij de deur dicht had gedaan begon de auto te rijden. Harold voelde zijn hart in zijn keel. Hij was bang. Na ongeveer een kwartier stopte de auto. Iemand opende de deur. Een man stond ongeveer twintig meter voor hem. Achter hem, bij de ingang, stonden vijf mannen. Ze zagen er gevaarlijk uit. “ga zitten Harold.” Zij de man voor hem. Harold liep naar de man toe maar ging niet zitten. “je hebt lang gewandeld, je bent vast moe. Ga zitten.” Hij glimlachte. Na even twijfelen ging Harold zitten. De glimlach van de man werd breder. “heb jij de politie over het magazijn vertelt?” zijn gezicht was serieus geworden. Harold dacht even na. “nee.” Loog hij.

“we zullen zien of je er later net zo over denkt.” Hij bewoog zijn hand kort en de vijf mannen kwamen naar voren. Een hield zijn schouders vast en een andere deed handboeien bij hem om. Harold probeerde terug te vechten maar het had geen zin. Ze waren te sterk. Een van de andere mannen tilde hem op en bracht hem naar een kleine ruimte. Er waren geen ramen. Hij gooide Harold hardhandig in een hoek en deed de deur op slot. Het was donker. Harold was bang maar hij wilde zich niet zo maar gewonnen geven. Hij probeerde comfortabel te gaan zitten. De tijd ging langzaam voorbij. Het leek vele uren later dat de deur open ging en ze hem naar buiten sleepten. Ze gooiden hem terug in de stoel waar hij vermoeid bleef zitten. “heb jij de politie ingelicht?” vroeg dezelfde man. Langzaam schudde Harold zijn hoofd. De man kwam langzaam op hem af en gooide de stoel om. “lieg niet!” Harold viel hard op de grond. Hij schreeuwde het uit. De boeien sneden in zijn polsen en bloed begon er uit te lopen. Tranen begonnen in zijn ooghoeken te vormen. “heb. Jij. De. Politie. Ingelicht?” vroeg de man dreigend. Opnieuw schudde Harold zijn hoofd. Hij wist dat het niet lang meer zou duren voordat ze echt geweld gingen gebruiken, maar op een of andere manier voelde hij zich sterk genoeg om te liegen. “we weten dat jij het hebt gedaan IVAN. Je hebt het opgeschreven.” De man gooide een stapel papieren voor hem neer. Harold schrok. Het waren zijn aantekeningen. In zijn geheimschrift. Toen kwam een gedachte in hem op. “maar jullie hebben het nog niet gekraakt.” Hij lachte. De man trapte Harold in zijn buik. Harold schreeuwde het uit. Opnieuw trapte hij. “okay! Stop!” schreeuwde Harold “ik heb het gedaan! Stop alsjeblieft!” tranen liepen over zijn gezicht. De man stopte. Ze deden de handboeien af en hielpen hem terug naar het kamertje. Na een uurtje viel hij in slaap.

Hij wist niet hoe lang hij had geslapen. Zijn buik en polsen deden verschrikkelijk pijn. Hij werd wakker van de sleutel die in het slot omdraaide. Een man kwam binnen. Het was dezelfde man die hem de avond ervoor zo had geschopt. “alles is opgelost. je mag gaan.” Harold stond voorzichtig op en kon nauwelijks geloven wat de man zei. Langzaam liep hij naar de deur. Hij verwachtte half dat ze hem zouden tegenhouden. Dat gebeurde niet. Hij opende de deur en liep naar buiten. Hij begon te rennen. Na een minuut of vijf vond hij de campus van de universiteit. Hij liep rustig rond en vroeg zich af wat hij zou gaan doen. Toen was er een hard geluid.