Beste Jim, (hoofdstuk 1)

eerste verhaal. pas op. zit geweld in. 

Harold had er genoeg van.  Absoluut, helemaal genoeg. Stein had hem voor de laatste keer gepest. Dat beloofde hij zichzelf. Daarbij beloofde hij  dat Stein het zou berouwen. Hij deed zijn laptop open en schreef het mailtje dat hij al zo vaak in zijn hoofd had geschreven.

Beste Jim,

Uit een betrouwbare bron heb ik vernomen dat jij de beste bent.  Zou je het voor mij willen oplossen dat ik altijd gepest word?

Harold

Hij wist niet goed wat hij nog meer zou moeten schrijven dus klikte hij op ‘sent’ en sloot zijn computer af. Hij pakte het boek dat op tafel lag, the hitchhikers guide to the galaxy, en ging verder met lezen. Een echte held, bedacht hij, zou niet om hulp vragen. Die zou het zelf oplossen. Maar hij was geen held. Hij was gewoon Harold. En Jim, Jim was speciaal. Je ging naar Jim als je problemen had. Hij had het op een forum gelezen. Het bericht was snel daarna verwijderd maar Harold kwam in contact met de schrijver. Hij had last gehad van pesters op het werk. Op een dag had hij Jim om hulp gevraagd en die had gereageerd met het in elkaar slaan van alle pesters. Elke dag kwam een andere pester met blauwe plekken op het werk. Ze waren allemaal opgehouden. Harold was jaloers, maar had het hiervoor nog niet gedurfd om zelf te mailen, maar vandaag was Stein over een grens gegaan. Stein had hem voor de halve school laten huilen. Hij had hem een klap in zijn gezicht gegeven en hem op de grond geduwd. Hij had hem in elkaar getrapt. Hij zat onder de blauwe plekken. En hij had gehuild. Gelukkig was het winter en kon hij een trui aanhouden zodat zijn ouders er niets van zouden merken.  Ze zouden er toch niet om geven en alleen zeggen dat hij zich aanstelde. .

Hij besloot vroeg te eten. Zijn ouders zouden toch pas laat thuis komen en hij moest weer voor zichzelf zorgen. Hij kookte wat pasta en liet de magnetron maaltijd links liggen. Hij ging voor de tv zitten en zapte een beetje totdat hij langs een kookprogramma kwam.

Het eten was op en hij zette de tv af.

Hij pakte zijn laptop en opende zijn mail. Er was (1) mailtje.

Beste Harold,

Wij kunnen er voor zorgen dat het ophoudt maar daar willen wij wel wat voor terug. Als je dit accepteert krijg je een dag een mailtje waar in staat wat je moet doen. Als je dit niet doet weten we je te vinden. Ga je hiermee akkoord?

Jim

Harold dacht na. Hier had die schrijver niks over gezegd. Nu hij er over nadacht wist hij helemaal niks over die schrijver. Alleen dat hij gepest werd op zijn werk. Na nog vijf minuten te hebben nagedacht kwam hij tot de conclusie dat het niet zo erg kon zijn. Na enig aarzelen typte hij dit in:

Beste Jim,

ik accepteer jouw aanbod.

Harold

Harold schreef een mailtje naar zijn leraar met het verslag dat hij moest inleveren. Hij schreef een kort mailtje en verzond het verslag als bijlage. Hij bekeek zijn inbox nog een keer en was verbaasd dat hij al weer een mailtje terug had.

Beste Harold,

Nog een paar kleine dingen: ik heb de namen van de pesters nodig en de stad waar je woont, je mag niet over de wederdienst praten en we weten je te vinden als dit uitlekt.

Jim

Ps. Hoe meer info hoe beter over de pesters

Het klonk als een bedreiging. ‘we weten je te vinden.’. Hij was best wel een beetje bang. Na nog wat aarzelen schreef hij weer een mailtje terug:

Beste jim,

Hun namen zijn: Stein Verbeek, Lukas van der Kerkhof, Michel van de Broek en Alexander Rijersen en ik woon in Eindhoven. Die jongens hangen vaak op het plein naast het Lorenz college.

Harold

Hij klikte op “sent” en zette zijn laptop op zijn kamer. Voordat hij terug naar beneden kon lopen besloot hij een nieuw wachtwoord in te stellen. Hij typte in ‘so long and thanks for all the fish’ het was een lang wachtwoord maar daarom wel moeilijk te raden. Hij glimlachte om de hitchhikers guide referentie. Dat was zo typisch iets voor hem. Hij spitste zijn oren. Hij had iets gehoord. Het was de voordeur, de sleutel die werd omgedraaid in het slot. “Harold! We zijn thuis!” riep zijn vader. Harold liep naar beneden “hoi pap, mam. Er is nog pasta over.” Zijn ouders pakten wat pasta en zette de tv aan. “heb je nog huiswerk harold?” vroeg zijn vader toen hij erbij wilde gaan zitten. “nee” antwoordde Harold. Zijn vader keek een beetje teleurgesteld. “oh, toch wel.” Loog Harold. “ik moet nog aan mijn werkstuk werken.” Hij had geen zin in die blikken van zijn ouders. Hij voelde zich vaak niet gewenst. Hij stond op en liep naar zijn kamer. Hij hoorde zijn vader zeuren en zijn moeder praten. Hij pakte een papier en begon te schrijven. In code natuurlijk. Hij had een alfabet gecreëerd met dertien tekens. Zijn systeem was nog niet gekraakt. Dat was het slimme. Hij krabbelde verder en schreef wat er was gebeurd. Hij schreef de mailtjes over. Zo had hij alles gedocumenteerd. Nadat hij alles had opgeschreven verstopte hij het onderin zijn kast. Hij pakte zijn laptop en typte zijn wachtwoord in. Er zij 2 mailtjes. Hij opende eerst het mailtje van zijn leraar. Een kort goed gedaan en goed dat je op tijd bent. Daarna opende hij het mailtje van Jim.

Beste Harold,

Het is geregeld. Gooi deze mailtjes weg. Zorg dat niemand ze kan vinden. Maak geen kopieën. Morgen is er resultaat.

Jim

Harold pakte de blaadjes van onder de kast en schreef dit mailtje over. Hij borg the papieren veilig op en gooide alle mailtjes van zijn computer. De rest van de avond gebruikte Harold om onderzoek te doen naar deze Jim. Het enige wat hij vond was een oud bericht op een forum over een Jim die een probleem had opgelost maar voor een prijs. De rest was gecensureerd.